Opa Piet CS in de Filipijnen (3)

Opa Piet CS in de Filipijnen

We zijn op 4 december jl om 09.00 uur, veilig geland op het vliegveld van Manila. Het ontvangstcomitee stond al met 2 busjes klaar om naar Marikina te brengen, Eerst ff zoenen natuurlijk en daarna door het weet drukke verkeer naar Marikina, ruim een uur rijden.
Naar ons appartementencomplex eventjes zoeken waar we moesten zijn en inchecken. Wij, Johnny/Jaqueline/Jasmine/Julia en Opa, aanvankelijk op de 2e verdieping en Fatima/Aad en Girlie op de 6e verdieping maar owee owee op de 2e waren wel 2 slaapkamers maar eentje met een 2 persoons bed op de 6e wel ok, dus ruilen. De flats zijn op z’n Filipijns ingericht, de helft doet het of niet, de helft is er of niet dus maar weer vragen om de verschillende dingen, je raakt er aangewend.
Na inchecken met de hele bubs gaan eten in een Chinees Restaurant en lekker! Na het eten en het nodig regelen met de manager, en uitpakken eerst voor Aad geld gepint wat ook al helemaal mis ging en toen maar naar “de moneychanger” dat ging goed ennnnnnn nog een betere koers dan bij de bank ook nog. Dus Aad net een zak vol geld over straat, rijke stinkerd. Daarna neer de super supermarkt en inkopen gedaan, tsonge jonge wat goedkoop is het daar en wat een personeel of dat ook niks kost er staat echt geen potje of blikje verkeerd in het vak, alles naar rechts gericht of ze er een meetlint langs hebben gehouden.
Daarna naar huis en bijkomen van de reis en slapen maar
Zaterdag 5 december, John onze vaste broodjeshaler, om 06.00 uur naar de bakker on lekker verse broodjes te halen. Douchen, eten en Aad en opa ff zwemmen in het zembad. Het was buiten maar 32C dus we hoefden geen dikke jas en er lag ook geen ijs in het zwembad maar toch was het water frisjes, ondanks al die ellende hebben we het toch wel een poosje volgehouden.
Rond het middaguur met de Jeepney naar San Mateo naar de familie. En weer was het druk onderweg, Je raakt er al snel aangewend. De rest van de dag eten, veel eten en praten.
Wat blijkt nu: Tijdens de typhoon heeft het water meer dan 4 meter hoog gestaan, dat is gebeurd in ongeveer 45 minuten, tijd om wat te redden was er niet. Ze zijn met z’n allen via de 1e verdieping op het dag moeten klimmen, want op de bovenverdieping stond ook meer de 1 meter water. De foto’s zullen jullie later nog weleens zien. Ze zijn werkelijk alles kwijt geraakt en de rest was stuk. No nothing. Overal in de buurt hetzelfde. Blijkt dat men de waterkering van een vlakbij gelegen dam heeft moeten openen anders was de dam door de typhoon vernietigd zo enorm groot was de kracht van de wind, men had geen enkele andere kans om de dam te redden. Maar, en daar zijn ze geweldig boos over, men heeft van tevoren de bewoners van al die achter de dam gelegen wijken, niet gewaarschuwd of te laat gewaarschuwd.. Deze story is voor de bewoners nog lang niet over.
Maar ala stukje bij beetje is men weer bezig om de boel te herstellen. De familie is ook weer bij “0” begonnen en heeft weer wat kleding, gasstel en al het nodige maar de luxe dingen ontbreken voorlopig nog, dus geen radio, tv, computer e.d.
Desalnietemin erg gezellig en ‘s avond om een uur of 10 weer terug naar huis.
Tot de volgende keer.